zaterdag 3 augustus 2013

Schuldgevoel

Wie heeft het niet, zo af en toe, schuldgevoel. Ik heb het idee dat het wellicht te maken heeft met onze calvinistische instelling. Maar de een zal er meer last van hebben dan een ander.
Ik heb er last van. Niet altijd, maar wel in bepaalde situaties.
Ik zit in de WAO en kan echt niet meer werken. Fysiek en mentaal gaat dat niet meer. Ik zal nog wel een keer vertellen hoe of wat, maar daar heb ik eerst moed voor nodig.
Als je mij ziet denk je niet, daar is iets mis mee. Ik probeer er verzorgd uit te zien, koop weinig maar goede kleding in de uitverkoop. Sinds twee jaar ga ik een ochtend (3 uurtjes) in de week naar quiltles, dat is mijn uitje van de week. Een keer per week probeer ik te fietsen om toch wat in beweging te blijven. Dan haal ik brood en ga ik even naar de kerk om een kaarsje op te steken. Een ochtend in de week doe ik boodschappen. En dat is het. De rest van de week ben ik thuis. Ik verdeel mijn energie over de dagen, want sinds Pecuniaman in de WW zit hebben we geen hulp meer die helpt om alles schoon te houden. Een dag in de week is mijn rustdag, dat is de woensdag.
Wat ik kan doen voor anderen dat doe ik, we hebben een pleegkind in huis gehad (een paar weken), ik heb een vriendin die depressief was en in de bijstand zat op mijn manier geholpen, ik heb een vriendin (die inmiddels is overleden) en haar zoon geholpen in de laatste jaren van haar leven. Op die manier, door het schrijven van brieven of een telefoontje plegen, probeer ik toch mijn deel aan de maatschappij te leveren. Ik doe dat op tijdstippen dat ik dat fysiek en mentaal aan kan.
We hebben een bedrijf gehad om te proberen of ik als zelfstandige kon werken om op die manier uit te WAO te komen. Dat lukte niet, ik was steeds ziek van de pijn en vermoeidheid.
Maar er zijn ook dagen dat ik wel wat kan. Dan ben ik uitgerust (dat doe ik door vooraf weinig te doen) en op zo'n dag ben ik met mijn jongste naar het Rijksmuseum geweest. Ik heb genoten van die dag. Op ons gemakje genieten van alle kunst en het mooie museum. Na zo'n dag moet ik rusten, en heb ik pijn. Maar dat is het me waard.
Maar dan…schuldgevoel! Mag ik wel genieten van zo'n dag. Mag ik zo iets wel doen. Ik heb een uitkering. Ik voel constant de druk om uit te leggen dat ik echt niet meer kan werken. Dat ik me moet verontschuldigen als ik een keer wel iets kan doen.
Ik heb het daar zo moeilijk mee. Als er maar iets van herkeuring in het nieuws is schiet ik in de stress. Loop ik al honderd keer te bedenken wat ik moet zeggen, uitleggen als het mij overkomt. Ik heb jaren lang heel hard gewerkt, een goede baan gehad, veel belasting en premies betaald. Maar toch voel ik steeds weer dat ik op een of andere manier verantwoording moet afleggen aan iedereen die wél werkt. En dat terwijl ik nauwelijks het huis uit kom, behalve sinds kort mijn quiltles en de boodschappen die ik haal. Ben ik de enige die dit zo sterk voelt?

10 opmerkingen:

  1. Nee je zal vast niet de enige zijn die dit zo sterk voelt. Dat gevoel word momenteel door de regeringslui die aan de touwtjes trekken ook nog 'ns gevoed om maar zoveul mogelijk mensen aan 't werk te krijgen. Dat er geen of weinig werk te vinden is, maakt hen even niet uit.
    Sterkte meis en geniet, zonder dat vervelende schuldgevoel, van de dingen die je wel kan doen,
    groet

    BeantwoordenVerwijderen
  2. Je hoeft je niet schuldig te voelen.
    Verantwoording heb je afgelegd bij de verzekeringsarts. Geniet van je goede dagen en laat ze niet verpesten!

    BeantwoordenVerwijderen
  3. Ik begrijp je gevoel, maar nodig is het niet!! Het word je opgelegd door derden. Je hebt, zoals bloem al zei, verantwoording afgelegd en daar moet het klaar mee zijn. Probeer niet teveel vooruit te kijken en je niet druk te maken over eventuele herkeuringen... dat komt misschien nooit en anders kan je er toch niets aan veranderen. Het is zoals het is. Jij weet dat je niet meer kan dan dit en je bent dan ook de enige aan wie je echt verantwoording af hoeft te leggen. En dat is al moeilijk genoeg, als je niet kan wat je zou willen kunnen!

    BeantwoordenVerwijderen
  4. Je bent niet de enige. Wat herken ik veel in jouw schuldgevoel! Zoals je wellicht weet leef ook ik van een uitkering. Aan mij zie je aan de buitenkant ook niks. Maar lieve Pecunia: laat de mensen maar denken en kletsen. Zolang jij voor jezelf weet dat je echt niet kan werken, dan hoef je je toch niet schuldig te voelen? Ja, ik weet het: makkelijker gezegd dan gedaan. Mij lukt dat ook niet altijd hoor. Maar toch... Laat je niks aanpraten door andere mensen hoor! Die reacties van andere mensen zijn vaak puur onbegrip, onwetendheid en misschien ook wel wat jaloezie dat jij niet hoeft (kan) werken.

    BeantwoordenVerwijderen
  5. Als je een kraag omhebt of je hebt een mitella om of een arm/been ingegipst dan geloven de mensen dat je wat mankeert. Ze zien het toch!?! Mensen die door ziekte niet kunnen werken moeten zich altijd verdedigen. Mijn schoonvader (die heel jong ziek is geworden) zei altijd tegen de mensen Ik ben al met pensioen. Ze waren dan meteen uitgepraat. Je kunt nooit aan de buitenkant van mensen zien hoe ziek ze zijn en oordelen dat is zo gemakkelijk. Ook al heb je maar weinig premies betaald in Nederland heb je op bepaalde regelingen recht op. Daar mag je gebruik van maken. Laat mensen maar kletsen. Gewoon een lange neus trekken.

    BeantwoordenVerwijderen
  6. Ik heb hier vandaag over na moeten denken: het raakt me namelijk diep. Ik herken het gevoel ook. Maar het was de andere dames zeggen: je bent niemand verantwoording schuldig. We leven goddank niet meer in een land van slavernij en beulen, maar van welvaart en welzijn.
    Ik zou best een paar uurtjes kunnen werken, maar dat gaat ten koste van al het andere in mijn leven. Ik heb dus een 'kleine verdiencapaciteit' en daar wordt ik voor gecompenseerd. Niet meer en niet minder. Mijn uitkering is geen vetpot, maar meer dan ik zelf met werken kan verdienen.
    Mensen kunnen niet in jou hoofd kijken, en begrip is niet voor iedereen weg gelegd. Tegenover deze negatieve mensen, staan minstens zoveel mensen die wel achter de sociale zekerheid staan en je willen steunen en begrijpen.

    Vergeet dat nooit!!

    Je bent wie je bent, met een handicap die niet te zien is, maar wel degelijk een belemmering vormt voor veel dingen.

    Ik leef ook een beperkt leven en post in mijn blog vooral de positieve dingen. Maar ook ik heb hele slechte dagen. Nu een hele week slecht nadat ik vorige week in Drenthe over mijn grenzen ben gegaan, helaas. Te veel leuke dingen gedaan: boete: een week plat....

    Leg dat maar eens uit aan een ander. Als je met de gordijnen dicht in bed ligt, ziet niemand dat het slecht gaat. Toch?

    Kop op. Niet zo het koppie laten hangen. Wij in blogland zijn er voor je hoor!!

    Je mag me altijd mailen. Dikke digi-knuffel voor jou!!xxx

    BeantwoordenVerwijderen
  7. Zeer herkenbaar dat schuldgevoel! Dat heb ik ook regelmatig want ook aan mij ziet men bijna niet dat er iets aan de hand is. Ik probeer me er niet teveel van aan te trekken mar dat is niet altijd gemakkelijk moet ik eerlijk zeggen.

    BeantwoordenVerwijderen
  8. Lieve Pecunia,

    Wat een open blog heb je geschreven, en ja, ik kan me je gevoel wel voorstellen hoor.
    Daarom probeer ik weer te gaan werken en we zien wel waar het schip strand.
    En dan weet ik het ook niet meer als dit niet gaat lukken.

    Maar heb ook altijd gewerkt en deel genomen aan de arbeidsmarkt. En toen ik in een zware depressie kwam, voelde ik me zo schuldig. Ik kon echt niet werken, maar wat voelde ik me rot er onder.

    Ook nu ga ik het nog een keer proberen, en lukt het niet, ja dan weet ik het ook niet meer.

    Liefs
    Wil en koppie op he

    BeantwoordenVerwijderen
  9. Zeer herkenbaar, ik heb ook een mankement aan mijn rug/nek.. als je het niet weet zie je het ook niet aan mij.
    Ik kan zo'n 30 min lopen en dat houd het echt op! Loop ik langer dan lig ik ca 3 dagen plat.

    Voel je niet schuldig over je mankementen, dat is iets wat je is overkomen en niet waar je om gevraagd heb!

    BeantwoordenVerwijderen
  10. Zo voelt het voor mij ook .Klinkt misschien raar maar ik ben blij om te lezen wat je geschreven hebt.Bedankt daar voor
    Groet Maamke

    BeantwoordenVerwijderen